Op weg

De Schiphol-drukte in acht nemende, arriveerden we al om 17:00 bij de incheckbalies. Dat was maar liefst drieënhalf uur van tevoren. Mijn reis- en klasgenoot Dianne was er ook met haar partner en twee zonen. Zus Sandy stapte direct op ons af.

Na het zelf invoeren van de koffers en een emotioneel afscheid moeten we dan maar richting de beruchte beveiliging. Het werkelijke  afscheid moest een keer komen. De rij viel mee en de wachttijd was slechts een half uur. Zo hadden we nog lekker een paar uur om op Schiphol door te brengen…

Het vertrek naar Parijs was keurig op de geplande tijd evenals de  aankomst. Op een bijna uitgestorven Charles de Gaulle, liepen we op ons gemak naar de terminal van waar we zouden vertrekken. Daar troffen wij Rolf, Marike en Joyce, die een vlucht eerder hadden genomen.

De reis naar Johannesburg ging in een dubbeldeks Airbus. Bijzonder dat er tegenwoordig (ja, ze zijn knap hoor!) camera’s voor en onder het vliegtuig zitten evenals in de staart. Zo kun je vanuit drie gezichtspunten de reis volgen.

In Johannesburg arriveerden we om 9:55. Dat gaf ons vierenhalf uur de tijd tot de laatste etappe, een binnenlandse vlucht om 14:30. Dit was geen transfer, dus zelf de koffers eerst bemachtigen (die gelukkig allemaal aangekomen waren), dan de grenscontrole, geld pinnen en daarna een hoognodige kop koffie met een ontbijt. Alle tijd.

Bij de incheck bleek echter dat drie van ons, waaronder ik, niet ingecheckt waren, hoewel onze Air France-app zei van wel. We stonden niet op de passagierslijst. Een ticket heeft dan opeens geen enkele waarde. Bizar. Maar geen probleem, want we konden dit zelf wel even regelen bij de balie van de luchtvaartmaatschappij. Maar die verwezen ons naar de balie van Air France, die tot 14:00 dicht was in verband met lunchpauze. Hemeltjelief, die Fransen houden zich aan tradities hoor! En 0m die tijd zou de incheckbalie ook sluiten zodat het er naar uit zag dat we een andere vlucht moesten boeken voor het laatste stukje.

De meneer achter de balie gaf ons een briefje met twee telefoonnummers om het maar even zelf te regelen. Het was niet hun probleem. Gelukkig trok de chef het zich wel aan en die zette zich aan het bellen. Een kwartier voor sluiting van de incheckbalie kregen we te horen dat we de laatste drie plekken hadden gekregen. Dus rennen met de koffers, inchecken en de beveiliging door. Jippieeeee!

Om 18:15 arriveerden we in onze huurauto’s bij ons verblijf waar wij zeer hartelijk werden ontvangen door Kevin en Elsie. Een hug (‘drukkie’ op z’n Afrikaans) voor allemaal en na een lange reis van meer dan vierentwintig uur en een zeer verkwikkende douche schoven we aan voor een fantastische ‘braai’ die Kevin verzorgde.

En wat hebben we heerlijk geslapen!

De reis en het verblijf

Op dinsdag 25 april om 20:30 vlieg ik, samen met klasgenoot Dianne, naar Parijs. Joyce, Marike en Rolf zijn daar als het goed is al geland. We stappen om 23:35 met z’n allen in het vliegtuig richting Johannesburg. We landen op 26 april om 9:55. We vliegen (pas) om 14:35 door naar George. Dat is een twee uur durende vlucht.

In George worden we door de autoverhuurder ‘Banger‘ naar ons verblijf ‘Interlaken’ in Wilderness gebracht. Daar staan twee auto’s klaar voor het dagelijkse vervoer.
Interlaken‘ is het meest luxueuze verblijf dat door BSR studenten wordt gehuurd. En zoals elk jaar wordt het wederom bezet door de ‘Dutchies’. Elsie en Kevin, de eigenaren, verhuren niet aan studenten van andere nationaliteiten, omdat die niet netjes genoeg zouden zijn…

We hebben elk een eigen kamer/studio met zit- en eet-hoek, badkamer, kitchenette en een balkon of terras. Alle kamers zijn op het noorden gesitueerd, dus lekker zonnig. Een klein zwembadje vergroot het vakantiegevoel. En anders dan in de meeste accomodaties is er onbeperkt en betrouwbaar internet! De grote gemeenschappelijke huiskamer heeft een open haard, wat uitzonderlijk schijnt te zijn. Want hoewel het in de wintermaanden toch wel eens kan vriezen in Zuid-Afrika, hebben de meeste huizen geen verwarming. We kunnen gezamelijk koken in de ruime keuken. (Ik lijk wel een makelaar.)
Ik heb trouwens de ‘Sunbird Suite’ gereserveerd.

Elk jaar wordt de BSR opleiding in Zuid-Afrika voorafgegaan door een congres. Vanuit Zuid-Afrika en de rest van de wereld komen practitioners een lang weekend samen om nieuwe inspiratie en kennis op te doen. Dit  jaar is er een speciale editie vanwege het 30 jarige bestaan van BSR. Het wordt een druk bezocht congres. Ook mijn practioner en toekomstige collega Wim zal er zijn. Bijzonder hoor. Het congres begint vrijdagmiddag en wordt maandagochtend afgesloten. Wij zijn als brugsmurfen dan reeds lekker ondergedompeld in BSR-sferen.

Lucas, de nummer 6 van de ‘Dutchies’, arriveert tijdens het congres. Die halen we van het vliegveld op.
De lessen starten op 2 mei. De laatste les is eind september. We vliegen als BSR-practioner terug op 1 oktober. En ook dan weer met Air France.